Kwetsbaar

Namaste,

Vanochtend dacht ik na over de kwestbaarheid van het leven en hoe fragiel mensen zich soms kunnen voelen en naakt en kwetsbaar en hoe we allemaal op zoek zijn naar veiligheid.Veiligheid in een relatie en hoe een baby nabijheid zoekt bij zijn ouders naar een warme lichamelijke veiligheid. De nabijheid van lichamen van mensen van wie je houdt waarbij je kwetsbaar durft te zijn, kan schuilen en troost zoeken.

We zijn heel gevoelige wezens maar vaak wordt die gevoeligheid verstopt onder hard  of afgestompt gedrag ,oppervlakkig gepraat of een mooi opgemaakt uiterlijk, waardoor mensen hard en bot en ongevoelig lijken.

Maar komt juist die( ogenschijnlijke)  ongevoeligheid niet voort uit het niet naar binnen kijken ,maar wel ergens een vaag onbewust gevoel van onzekerheid of angst (kwetsbaarheid) hebben wat dan weer de onderliggende oorzaak kan zijn van allerlei psychische stoornissen.  Ligt er niet aan de basis van angststoornissen zoals ocd of agorafobie ,een gevoel van onveiligheid wie wellicht veroorzaakt zou kunnen zijn door gevoeligheid en kwetsbaarheid van mensen.
En juist omdat we die kwetsbaarheid niet bewust voelen ,uit die zich in angsten ,agressie of verslavingen. Het onderbewuste dat zich manifisteerd in neurosen maar waar mischien een vaag gevoel van onveiligheid aan ten grondslag ligt;ben ik wel veilig in deze wereld? En de grondslag van een depressie ,ligt daarin niet de vraag verborgen ,” waarom ben ik hier? ” of  “wordt er wel van mij gehouden” .Zijn angst en depressie geen afspiegeling van een maatschappij waarin alles steeds onpersoonlijker wordt en er steeds meer van mensen wordt verwacht?


Naar school, goede cijfers halen , Een fantastische baan, Hard werken en je steentje bijdragen in de maatschappij, er goed uitzien ,geslaagd zijn,gestudeerd, glimlachend en spontaan en alles goed op orde hebbend? Dan ben je geslaagd in de ogen van de maatschappij,maar waarom gaan er dan zoveel mensen gebukt onder angsten en depressies en andere psychische ziekten.


Psychiaters voeren hoogtij in deze tijden, met de dsm5 als bijbel. Op bijna iedereen is er wel een of andere persoonlijkheidsstoornis of autismespectrumstoornis ,adhd en anders wel een bipolaire stoornis toe te passen.  Ik wil niet zeggen dat deze ziekten niet bestaan, er zullen zeker wel hersenen zijn die uit balans kunnen raken en mensen zijn waarbij er iets mis gaat,maar nu wordt er wel erg makkelijk tegen mensen gezegd dat ze een stoornis hebben en een dat hun hersenen “ziek” zijn. En is het geen toeval dat de farmaceutische industrie klaar staat voor deze mensen met medicijnen die hun hersenen zullen genezen en waar zij veel geld aan zullen verdienen.Dus hoe meer “zieken” hoe beter. Deze medicijnen zorgen ervoor dat   het serotonine of dopamine niveau in de hersenen hoger wordt wat in principe hetzelfde is als mdma (xtc) of amfetaminen, dus gewoon drugs,maar vaak wel met vervelendere sideeffects en heftige afkickverschijnselen.

Worden deze “medicijnen” niet gewoon gegeven aan mensen om het leven vol te houden  zodat ze mee kunnen blijven doen met de ratrace die de maatschappij geworden is, zodat ze kunnen blijven voldoen aan de hoge eisen van deze maatschappij? Geef de lastige onoplettende kinderen ritalin en ze letten weer op en halen goede cijfers ….. Geef de depressieve mensen efexor ,of prozax en ze kunnen er weer een tijdje tegenaan. Wat goed is voor de economie want nu nemen ze een medicijn waar de farmaceutice industrie rijker van wordt en ze kunnen chemisch opgepomt naar hun werk blijven gaan waardoor ze kunnen blijven consumeren en de staat geld in het laatje brengen.

Zelf heb ik ook deze emotie afvlakkende medicijnen genomen en het helpt je om te functioneren in de maatschappij. Maar wat ik me afvraag is of deze ” ziekten” niet een afspiegeling zijn van een ziekgeworden neurotische maatschappij ,Is het geen schreeuw om hulp van een onderdrukt verlangen naar vrijheid ,zinsgeving en het verlangen om terug te keren naar moeder aarde, Naar onze roots en de natuur.Naar de liefdevolle moeder matrix waar we naakt en kwetsbaar mogen zijn, maar ons toch veilig voelen en waar we ons gewaardeerd en geliefd voelen om wie we zijn en niet om de hoogte van ons iq of om hoeveel geld we verdienen.Waar we nog verbonden zijn met het ritme van de natuur en waar kunstlicht en wekkers ons leven niet bepalen.Een plaats waar je mag leven zonder huur te betalen en alle planten vrij geplant en gegeten mogen worden,kinderen buiten kunnen spelen en dieren vrij rondlopen? Waar opa’s en oma’s niet in het bejaardentehuis gedumpt worden, want geen tijd….  Klinkt als een utopie mischien ,maar waarom schuilt er dan in zoveel mensen het verlangen om zo te leven ,ik hoor het steeds vaker, mensen willlen weg de stad uit hebben er genoeg van. Mischien heeft het met deze tijd te maken en ondergaat de mensheid een spirituele transformatie waardoor er veel gaat veranderen op de manier waarop mensen nu leven. Alleen jammer dat het bij de meesten alleen bij dromen blijft.

Leef je je dromen?  Ben je vrij als een vogel ? Durf je er voor te gaan?

Als je het ziet. 

dat jij DE creator van je eigen leven bent